Daar door ik door werkomstandigheden niet meekon naar “de 3 ballons” besloot ik op internet op zoek te gaan naar een alternatief. Aangezien ik Willingen al een keer of 5 gereden heb en dat deze ook weer op zaterdag doorging heb ik verder gezocht en kwam uiteindelijk bij een marathon nabij Koblenz uit, nl. de Rhense bike-marathon.

Deze marathon telt een afstand van 75km met 2000 hoogtemeters. Ideaal om een weekje na de Hagelandse chrono mijn conditie te testen. Vrijdag in de late namiddag naar ginder gebold, zaterdag van de zon genoten en al eens naar de start gereden.

Zondag de Race-day

Midden in het oude centrum drumden zowat 900 bikers samen om gezamenlijk te starten voor de 3 verschillende afstanden (in 3 verschillende richtingen). Ikzelf stond in het startvak van de 75km en raar vond ik het dat er niet gecontroleerd wordt of je wel in het goede startvak staat. Om 9u stipt werd de start gegeven en in alle richtingen vertrokken de bikers om respectievelijk 34, 50 en 75km te biken. Na zo’n 500 meter kwamen we al terug samen en plotseling wist je niet meer op welke positie je reed. Na een 5-tal kilometer de eerste splitsing (de lus van de 75 splitste meermaals). In de verte zag ik één biker aan kop en op zo’n 200 meter voor mij de achtervolgende groep. Een Nederlander kwam naast mij fietsen en vroeg of ik mee wilde proberen om het gat dicht te fietsen naar deze groep. Met zijn twee reden wij dit gat dicht net voor de eerste afdaling. Hierop volgde een klim, eerst op de weg daarna op (de bekende Duitse) schotter. Boven op deze klim waren wij nog met vieren. Een iets technischere afdaling zorgde ervoor dat ik als eerste beneden aankwam, slechts één biker wist in mijn wiel te blijven. Samen aan de volgende klim begonnen en even leek het erop dat wij met zijn twee weg waren. Helaas kreeg mijn compagnon te maken met een leeglopende band. Dikke pech voor hem. Maar vooraleer ik boven op de klim aankwam werd ik terug ingehaald door enkele achtervolgers. Deju, dan maar mijn tactiek aanpassen. Dus ikke bergop in het wiel en bergaf op kop, dit zorgde ervoor dat ik telkens rustig terug aan de beklimming kon beginnen. Iets over halverwege de wedstrijd bleven wij nog met zijn drieën over. Er werd gepraat, in welke reeks rij jij, en jij? Wat bleek: ik reed met één master 1 en één master 2. Ikzelf reed ook master 2, dus moest ik eigenlijk maar één biker in de gaten houden. Het tempo bleek net iets te hoog te liggen voor onze master 1, dus moest ik alleen nog afrekenen met de master in mijn categorie en ja hoor; een 15 kilometer voor de aankomst kreeg deze te maken met krampen. Gas open dan maar. Nog wat klimmen en dalen en klaar om te finishen!! Aan de finish werd iedereen zijn naam afgeroepen en de tijd vermeld. Een gezellige drukte aan de aankomst waar je nog een pastake kreeg.

Een podium was er niet omdat deze marathon één van drie marathons is waar pas als je ze alle drie gereden hebt een podium gemaakt wordt. (moet ik de andere twee dan ook nog gaan rijden?)

Normaal ben je van de Duitse marathons gewoon dat deze tot in de puntjes toe verzorgd is maar raar vond ik het dat nergens gecontroleerd werd of je daadwerkelijk alle lussen had gereden.

Uitslag

• 1ste in masters 2
• Pas op maandag gezien dat ik 4de algemeen geëindigd was waar ik uiteindelijk meer dan tevreden mee was!