Info

• plaats: Kasterlee
• organisatie: mtb team Forza itself
• afstanden: 26
• het weer: droog en warm voor de tijd van 't jaar maar mistig
• aanwezige Forza's: Johny, Nancy, Koen, Sis, Peter, Lars, Ief, Rudy, Tanja, Johnny en Jo
• parcours: bloso groene en blauwe lus
• bevoorrading: vééééééél (te veel ?!) jenever en wat van de sint
• douches: beschikbaar bij den Technofit (waarvoor dank aan den Bart)

Bespreking

Vandaag was D-Day, met de D van Donker. Wat we in de loop van het jaar als vanzelfsprekend vinden, is in den donker net iets minder simpel. Maar gewapend met lichtjes allerhande zagen we het toch wel zitten. Om 19u verzamelden we aan den Technofit, en met z'n elven trokken naar de donkere bossen van Kasterlee. In 't begin schenen alle lampjes hun volle 100% zodat alles in de bossen goed zichtbaar was. De Lars had zelfs een 'pillamp' gemonteerd om de vogelpopulatie onderweg te controleren. Al snel botsten we op een obstakel. Nee, het was niet een dood hert dat we niet hadden zien liggen, maar grote hekken met een verbod voor passage owv de werken aan de Noord-Zuid verbinding. Maar ja, wie zou ons hier in den donker komen tegenhouden ? De kabouters ? Dus wij met den bike in de nek een stukje geklauterd over de omgekapte bomen. En dan hop, weer verder richting de eerste bergjes. Hier werden we al direct verrast door het losse zand. In den donker zie je namelijk het verschil niet tussen zand/slijk/los zand/... . Maar over het algemeen lag het parcours er perfect bij. Hierdoor lag de snelheid ook vrij hoog. Ik vermoede dat dit tempo wel zou zakken als we aan de single tracks kwamen, maar niets was minder waar. De Pierre zette zich op kop van de trein en reed zonder veel licht mét veel lef gezwind door de donkere paadjes. Het leverde hem zelfs de bijnaam Pierre (spreek uit 'piejer') no fear op !  Aan het spoor vonden we het stilaan tijd om even halt te houden om ons vochtgehalte terug op peil te brengen. Het buffet werd uitgestald (appeljenever/speculaasjenever/chocoladejenever/mangojenever en 1 blikje ice-tea) en er werd gretig toegetast. Na een korte pauze sprongen we terug op onze bike (als we die in den donker terugvonden tenminste, hé Rudy) en trokken we verder richting de single-tracks van Lichtaart. Ondertussen kwam de mist opzetten en werd het nog een tikje 'mysterieuzer' in de bossen. Aan het einde van 'de lange zandweg' waren we de killer kwijtgespeeld en meenden we hem in de verte te horen roepen : moppie, waar ben je, mopie, ik ben bang ?! Of sloeg onze verbeelding misschien op hol :-). Toen hij ons uiteindelijk terug vond waren we al terug in de jenever gevlogen. En oeps, alle vier de flessen waren leeg. Dan maar verder op pad voor de laatste kilometers. Na een dikke twee uurs arriveerden we dan aan den auto. De fietsen erop gezet, de douchezak ... in den auto gelaten en ... direct in den âprès-bike gevlogen. 't Was weer een geslaagd tochtje ! Moest het héél de winter er zo bijliggen dan zouden we dit vast en zeker een keertje meer doen. Maar da's spijtig genoeg niet het geval. Dus uitkijken naar volgend jaar dan maar.

• < Vorige .:
• :. Volgende >