Info

• plaats: Tessenderlo
• organisatie: MTB Crossers
• afstanden: 20-30-40
• het weer: mistig met amper 6°C
• aanwezige Forza's: Johny, Nancy, Koen, Ann, Sis, Peter, Lars, Rudy en Tanja
• parcours: licht heuvelig (na de bevoorrading iets meer dan ervoor)
• bevoorrading: vééééééél te lang aanschuiven, dus liet de meerderheid deze links liggen
• douches: warm en ruim

Bespreking

Na wat nachtelijk gesms, aanduiding van extra chauffeurs, herverdeling van de inzittenden toch met z'n allen in Tessenderlo geraakt. Oef :-) Aan de hoeveelheid geparkeerde auto's te zien ging het een drukke tocht worden. De inschrijving verliep echter vlot. Hier ook den eersten bv van den dag gezien, nl. Erwin Vervecken. Rond een uur of negen de eerste snelle kilometers al bibberend afgelegd. De mist zorgde er ervoor dat de temperatuur de hele voormiddag status quo bleef, nl. 6 luttele miezerige graadjes. De eerste 20 kilometers waren snelle kilometers. Bitter weinig single tracks, veel brede bospaden. Het verraderlijke was wel, dat er vele lange stukken vals plat in zaten. En als je een bepaalde snelheid hebt wil je die natuurlijk zo lang mogelijk aanhouden wat er voor zorgt dat je hart boven aan het vals platte stuk in overdrive zit. De Rudy z'n hart zat 't schijnt de ganse eerste 20km in overdrive. Er kwamen na 3km nl. twee crossers voorbij en hij pikte aan. En terwijl die mannen ne koffieklets hielden, werd de Rudy sprakeloos. Ten eerste van de zware inspanning en ten tweede van het besef dat hij achter twee profcoureurs aangegaan was (Kevin De Weert - Quickstep en Maarten Wynants - Rabobank). De bevoorrading was een afknapper. Een file van, ik veronderstel, meer dan een kwartier. Dus dan maar direct verder voor het tweede deel. In tegenstelling tot het eerste snelle en vrij vlakke deel, was het tweede deel een pittig stuk. De ondergrond die al wat meer aan de wielen zoog, wat meer op en neer en vooral ... wat meer volk op 't parcours om te ontwijken. Man man, nooit meegemaakt, zoveel opstoppingen owv het grote aantal bikers in het bos. En na 30km kregen we de Rodenberg voorgeschoteld. Deze berg hebben we minstens vijf keer op en af gemogen. Er waren vele bikers die na 1, 2 of 3 keer afhaakten en een 'binnendoortje' namen. Mij lukte het allemaal net, maar daarna was m'n suikervoorraadje in m'n buik toch op. Zonder bevoorrading 40km stevig doorfietsen blijkt toch niet zo simpel. Sjans dat de laatste 5 kilometers grotendeels verhard waren. Al bij al viel de tocht dan toch nog mee. De drukte op het parcours was een minpunt maar daar kan de organisatie niet echt aan doen hé. De drukte aan de bevoorrading dan weer wel. Dachten we toch. Tot we in de kantine aan de praat raakten met iemand van de organisatie en ons vertelde dat ze rond de 3000 inschrijvingen hadden. Dàt kan je gewoonweg niet voorzien. Net als je ook niet kan voorzien dat de cola, de broodjes, de tomatensoep, ... op gingen zijn. Dat was driedubbele pech voor Ann en Nancy ;-).

• < Vorige .:
• :. Volgende >