Op twee werkende mensen na ;-) zette iedereen vrijdag koers richting Houffa voor een Forza-familie-week-end. Eén voor één druppelden de Forza’s binnen in het vakantiehuis “La Promenade” te Wibrin. Zij die er niet in slaagden om tijdig in Wibrin te komen, reden direct naar de eerste afspraak van het weekend, nl. een gezellig gezamenlijk etentje in Brasserie “La Ziette”. Hier konden de reserve’s al goed aangevuld worden zodat er zondag goed gepresteerd kon worden. De lange gezellige tafel was verdeeld in drie groepen, nl. mannen, vrouwen en kinderen. Na lang tafelen, sommige moesten ne grote menu hebben inclusief ne créme, voldaan terug naar “La promenade”

Na de beddenverdeling en opmaak ervan, werden er spelletjes boven gehaald en voor de liefhebbers van Engelse humor was er “The Holy Grail” op tv. Met de bekende kokosnoten, maar vooral de bekende scenes van de Black Knight en de Knights who says Nii. Gelukkig stonden deze ridders zondag niet in de bossen rondom Houffalize :-p. Met een zware Houffamarathon in het verschiet, kozen de Forza’s ervoor om tijdig te gaan slapen.

Bij afwezigheid van den Tarmac, had Nancy zaterdagmorgen de taak van het brood halen en het ontbijt maken op zich genomen. We werden gewekt door de zalige geur van verse koffie en gebakken spek. Het negatieve aan deze morgen was dat de regen met bakken uit de hemel viel. Hierdoor was er niemand die zin had om te gaan biken. Restte ons het supporteren voor de moedigen van de “Criquelion” die toevallig voorbij ons huisje. Bij de deelnemers herkende we nog oude bekenden.

Na het middageten, tussen enkele buien in, rustig in groep naar Houffalize gereden. Om te zien hoe het stond met de krachten van de Forza’s, zijn we de rue St Roch omhoog gereden tot aan het voetbalveld. Er werd al stevig geduwd, maar nog meer gekreund. Terug naar beneden ging een stuk gemakkelijker! Terug aangekomen in het centrum, waren Rudy en Tanja ook aangekomen in Houffalize. Nog een gezellig terrasje gedaan en dan met zen allen naar het sportcentrum om in te schrijven. Enkele lagen met zichzelf in de knoop over welke afstand hij/zij gingen rijden. Uiteindelijk gingen de Acou’s voor de 75 en de rest voor de volle 125 kilometers. Na wat chouffe-café’s met z’n allen terug richting ons huizeke voor een volgende lading ‘kolykabels’ die ervoor moeten zorgen dat de beentjes morgen genoeg power in huis hebben. Rond den twaalven was ’t alweer héél stillekes in numéro 8E.

Om 7u was er nog niet veel beweging aan tafel (op Nana na dan). Rustig ontbeten en om 8u waren die van de 125 klaar om met hun stalen ros ten strijde te trekken. Eerst nog 10km langs het water richting Houffa om dan om 8u45 … pang … onder de boog te starten. Wij dames gingen op ’t gemakske nog een warme choco drinken want wij mochten pas om 10u starten. En al sjans dat we nog veel tijd hadden want hier in Houffa warmen ze de choco tussen hun handen op denk ik :-).
De startkilometers naar de camping waren voor iedereen hetzelfde. Aan de camping zelf was het al pittig klimmen tot op de weg richting Mabompré. Op de weg reden we links terug richting centrum om daar aan de tank te splitsen van de grote toeren. Wij konden gewoon rechts aan de tank terwijl de anderen nog een ommetje maakten via Fosse d’Outh om zo aan de tank de steile klim naar ’t voetbalveld te mogen overwinnen (en ’t is ne vree steile zenne, verzekert den bammer). Wij doken wat verder gewoon de vast e gele toer op en volgden eerst de ravel tot in Cetturu (of zo). Hierna volgde het échte mtb-en. De eerste 15km ging het vooral opwaarts. Pfff ik had al direct (te) warm. Af en toe een ‘awsome’ afdaling (uitspraak van de Jens aka Kenneth), af en toe slibber de glibber waar je door het ge-ah en ge-oeh van uw achterligger schijnt uw evenwicht kunt verliezen en … smak … tegen de grond glibbert 8-).

Na 28km stond dan eindelijk onze bevoorrading. Je moest uw eten hier echt wel verdienen voor je er aan toe kwam. De laatste kilometer erheen was nl. pittig klimmen met de wind op de kop. Maar ’t was dan ook weer écht een rav. naar Ardeense normen. Meer van genoeg van alles én nog van da !!! Net voor ik wou vertrekken arriveerde Koentje met 44km op de teller. Voor ons was ’t hier bijna gedaan maar hij had er nog zeker 70 te gaan. Moedig, is al wat ik kon denken. Op 33km arriveerde ik dan solo in Houffa (Eric en Kenneth waar het buffet nog aan ’t plunderen) en omdat de rit zo goed verlopen was, besliste ik van nog gauw de 15 eraan te breien. Na 3u kwam ik dan voor de 2de keer onder de boog waar ik ook de Pierre trof. Deze had na 40km moeten opgeven wegens rugproblemen :-(. Ondertussen ook vernomen waarom de dames er nog niet waren : fout gereden (alé An en Nancy fout rijden hoe kan dat nu ?!). Met z’n twee dan maar vertrokken richting douche. De eerste 8km langs het water gingen nog vrij goed maar die laatste 3km … pffff … reed ik nog amper 11km/u. Het vat was af !

Beetje bij beetje sijpelden alle renners binnen. Eerst Lars die was afgeslagen naar de 50, dan den Ief die door taxi Eric netjes aan het huis afgezet werd. Rond 16u30 arriveerden den bammer en de killer, of poepie en sjoeke, of … (vul aan) aan de meet. Sjoeke had afgezien : krampen tot achter z’n oren. ’t Hij omschreef het als volgt : het was precies of ze zijn been uit zijn lijf wilden trekken x-). Sjans dat taxi Eric teruggekeerd was. Hoewel ?! Al zittend op een achterbank kan je ‘t schijnt ook nog serieuze krampen krijgen. Na een doucheke en een bordje pasta kwamen wat straffe verhalen boven.

Verhaal 1 : Rudy springt van zijne velo om droog via een bruggetje aan de overkant te geraken , schuift uit en … jaja … plonst recht de rivier in.
Verhaal 2: Pierre muist er stillekes van onder aan rav.1 terwijl de killer nog stond te plassen. De killer ziet dit, loopt naar z’n bike, springt erop en wat bleek: hij was in één keer 2 maten gegroeid en dan nog eens van merk én van kleur veranderd. Niet te verwonderen dat er plots ene kwam aangelopen die de killer van zijne vélo wou trekken. Maakt dat mee !
Verhaal 3: Nancy en Ann vertrekken aan de rav.1 en rijden naar rechts terwijl er een bord van 5 op 5 meter in de kant stond dat de bikers van de kleine toeren met een mégapijl naar LINKS stuurde. Resultaat : 8km extra moeten biken.
Verhaal 4: … (aan te vullen)
Wat later arriveert onze hekkesluiter, onze marathonman bij uitstek, onze moedigste der strijders. Hij wordt opgewacht door zijn privé taxi Ann, samen met de kids, Johny, Nancy en Pierre. De anderen stonden al in de file richting Kempen.
En zo is er weer een einde gekomen aan een zalig week-endje FORZA. Mannen, vrouwen en kids bedankt voor het fijne gezelschap. En ne dikke merci aan Nana voor de organisatie.

• < Vorige .:
• :. Volgende >