Vrijdagmiddag na een valse start rond 13u30 vertrokken. Gepland vertrek was om 13u maar Koen zijn 'vitessenbak' wou niet mee. Dus moest hij overgaan op plan B : alles uit z'n jeep in z'n bus laden en met 2u vertraging de achtervolging inzetten op Johny. Maar ook voor de witte BMW ging het niet vlot. Dat lag niet aan de chauffeur of aan de pk's, maar aan de vele files. Pfffffff, geen leuk begin van 't week-end. Na 7u rijden (ong.500km) arriveerden we aan ons houten huisje boven op den berg. Dat beloofde voor de komende drie dagen : de rit zou altijd eindigen met een pittig eindklimmetje van 20%. Terwijl Nancy en Tanja voor de spaghetti zorgden, staken de mannen de haard aan want 't was er behoorlijk koud. Rond 22u30 arriveerde de Koen met z'n gevolg en nog een beetje later de gebroers Acou. Na 't eten nog wat gezellig nagepraat en al gauw was het 01u30. Hoog tijd om onze bedjes te gaan testen. Die van de mannen-zonder-vrouw stonden in een frisse 'kelder' en die van de rest lagen precies op de bovenste verdieping van een Spaans hotel zonder airco (de schuld van de aangestoken haard).

Zaterdagmorgen, zoals we dat van hem gewoon zijn, zorgde de Sis voor onze verse bokes. Dit jaar kreeg hij twee keer 't gezelschap van de poepie (bammer bestaat volgens de killer niet meer). Na 't ontbijt zijn we dan samen naar de toeristische info van La Bresse een plannetje van de plaatselijke mtb-toeren gaan halen. Met z'n allen hebben we de voormiddag de nummer 14 gereden. Deze was een 28km. We zijn begonnen met een lange klim tot aan een meertje waar we iedereen opgewacht hebben en al wat mooie kiekjes genomen hebben. Hierna zetten we onze klim verder tot aan ... het volgende meertje. Via een ommetje errond kwamen we op een prachtige afdaling door de velden, waar we af en toe moesten stoppen om een 'vee-poortje' te openen. Rudy noemde z'n madam ne schrikkepeut (lag aan een kapotte vork en een kopserie met spel op) en als straf kreeg hij een serieus gat in z'n tube-less band. Te hevig geweest !!! Net toen Rudy terug op pad kon, stond den Ief plat (blijkbaar in een doorn langs de graskant z'n bike geparkeerd). Na wat teamwork in de pitstop konden we stilaan terugkeren richting ons klimmetje van 20%. Wat gegeten en gedronken en om 14u terug op pad voor de 2de rit van de dag. Via de Col de Grosse Pierre (wij hebben ne Petit Pierre en in La Bressehebben ze ne Grosse Pierre) vertrokken we met een serieuze klim naar de vaste toeren van Gérardmer. We hadden gekozen voor de 9 en den 10. En weer was het klimmen geblazen, en nog geen beetje. Er leek maar geen eind aan te komen. Tot plots, in 't bos, de ene techinische afdaling na de andere. En hier klemde de Petit Pierre z'n voorwiel tussen twee 'grosse pierren' en boem patat op zijne frak. Aiaiai, dat zag er niet goed uit. Z'n knie dik, zijn rug en heup ne knak gehad, ... maar de Pierre knakte niet. Effe voorzichtig aan en ... hup met de geit ... niet de platte uithangen, dat mocht vroeger in de koers ook niet. Tanja vond het tijd om eens even wat te wandelen, ah ja, 't moet toch niet altijd fietsen zijn hé. Dan volgde een mega steile klim langs smalle paadjes met veel losliggende stenen en lastige wortels (spek naar de Johny zijnen bek natuurlijk). Nadat we boven aan deze pittige klim op de verkeerdrijders gewacht hadden konden we samen verder richting de uitkijktoren boven het meer van Gérardmer. Per 5 naar boven (meer mocht niet), wat rondgekeken (of gekropen voor de hoogtevreesleidster) en daarna nog een demonstratie gekregen van de Johny : hoe daal je nu simpel af via een niet zo simpel track. Om terug naar ons huis te geraken moesten we terug over de Grosse Pierre. Op deze verharde klim viel het Forza-hoopje in stukjes en brokjes. Maar geen nood, boven werd netjes op iedereen gewacht. En dan was het zoefen tot ... ons klimmetje van 20%. Eens thuis hadden Ann en Nancy alle inkopen voor de bbq reeds gedaan, alle groenten al gekuist, de pasta al gekookt, ... . Heel dankbaar waren wij dan ook dat wij ons gewoon maar met een chipske en een drankje bij hen op het terras konden vleien om zo effe van al die hoogtemeters te kunnen bekomen. Na den douche lekker gegegeten en stevig in den drank gevlogen. Eerst moest de Gusto eraan, daarna de flessen Filliers en daarna ... oogjes toe (0u30).

Zondag : onzen bakker kon vandaag alleen op pad want zijn bakkersgast was al overslapen (last van gisterenavond?). Bij z'n ritje naar La Bresse zag hij dat ze volop marktkraampjes op aan 't stellen waren. Dit moet je tegen de vrouwtjes geen twee keer zeggen, dus wij met z'n allen na 't ontbijt naar de 'met'. Na een half uurke vonden de mannen het welletjes geweest en vleiden zij zich neer op een terraske. Hier was het, uit de wind en pal in de zon, bakken en braden geblazen. In de namiddag gingen Nancy en Ann niet mee op mtb-pad. Maar ze gingen wel onzen avonddiner reserveren ... mét de fiets. Dit betekende dat ze de Col de Grosse Pierre twee keer over moesten ! Moedig, zeker als je weet dat de Grizzly onder de middag gesloten bleek. Ondertussen konden de mannen en ik de n° 15 gaan verkennen. Deze vertrok met een pittige klim over den tarmac met, hoe kan het anfers, den tarmac op kop. Dit was een stevige opwarmer, zowel owv het stijgingspercentage als van de temperatuur. Halverwege de klim, wanneer je even naar een plat stukje snakte, schakelden we over naar een onverhard stuk tegen 27%. Man man, dat belooft ! Normaal volgt er na zo'n pittig stuk toch wel eens een stukje downhill, maar hier niet. Het was klimmen geblazen tot aan de barrage en de skipistes van 't skistation Honneck. Hierboven iets gedronden in een skihut (zonder sneeuw, skilatten en zatte skiërs ziet er dat toch heel anders uit). Na deze welkome stop nog effe moeten klimmen tot bijna op den top van den Honneck. Daarna mochten we via een single track beginnen downhillen. En 't was een zalige downhill, zelfs ikke bang bang chicken durfde hier (traag welliswaar) onderaf te rijden. Als je zoveel hoogtemeters daalt moet je'r ook weer een aantal naar boven. Maar hier in La Bresse vinden we dat niet erg want de uitzichten zijn bangelijk knap. Met een mooie afdaling met s-bochtjes en dropjes af en toe, kwamen we na 4 uurs fietsen weer op de weg terecht. Hier besloten we de toer wat in te korten anders raakten we niet op tijd in de Grizzly. Den blauwe 12 was van hieruit vooral naar beneden met af en toe nog een lastig stukje omhoog (net niet lang genoeg om even recht op de pedalen naar boven te spurten). Eens beneden op den tarmac zette de specialist van deze ondergrond zich op kop en trok tegen 50km/u den trein op gang. En tegen zo'n snelheid was de-te-laat-geziene-afslag-naar-ons-huisje, een gevaarlijk obstakel om te nemen. Er moest serieus 'gefreind' worden om geen benen à la Pierre over te houden. Maar eind goed al goed, alé ja, als je die laatste klim van 20% niet meetelt (waarom moesten wij ook dat hoogst gelegen huisje boeken). De dames zaten al te aperitieven in 't zonneke, dus rap met z'n allen in den douche en tegen 19u15 was iedereen klaar voor 'n lekkere schotel bij den beer. En dat was genieten : brochettes van 40cm, een mini-bbq voor Nancy en Johny, steak à point voor Lars en ene naturel (?) voor de Pierre. Ann's assiete waren ze vergeten maar al wachtend verorberde ze graag een extra  glaasje witte wijn. Nadien ergens op 't terras neergestreken voor ne crème glace of ne coctail. En van 'ne Jamaica' krijg je blijkbaar de slappe lach, nietwaar Nancy ?! Moe maar voldaan in den donker ziggezaggend terug naar Rue du Chajoux en voor de eerste keer voor middernacht in onzen tram.

Maandag opgestaan met regen. Rudy en Sis waren toch wel wat nat geworden, al een geluk de broodjes niet. De vrouwen besloten om een bike-loze dag in te lassen en te gaan shoppen in Gérardmer. Lars vergezelde ons om al die opdringerige Fransmannen van ons af te slaan. De mannen gingen in de voormiddag nog gauw een ritje van 30km doen. Hiervoor zijn ze wel twee en een half uur weg geweest. Het vertrek was hetzelfde dan dat van de n° 14 (de eerste dag). Direct werden de mannen getrakteerd op een spectaculaire val van de killer. Z'n voorwiel net iets te vroeg gelicht, en patat, recht op zijne smoel. Maar niks gebroken of geschaafd, dus verder richting de skipistes van La Bresse. Waar we gisteren de blauwe 12 opgedraaid waren, kozen ze vandaag voor de rode 13. Dit was een lange, bochtige klim tot op het hoogste punt van 't week-end, nl. 1200mtr. Hierna volgde, zoals de killer dat noemt, een grave afdaling met wortels en stenen. Deze leidde hen naar de weg tussen La Bresse en 't huis. Voor de laatste keer improviseerden ze een andere aankomst, maar ipv 20% was dit er eentje tegen 25% ! Nog een douche gapakt, gegeten, opgeruimd, afgerekend en terug richting Turnhout. In Luxemburg de auto's en de magen nog eens volgegooid . De laatste lastige kilometers naar huis ons nuttig gemaakt door dit verslag te schrijven. Rond 20u30 zat het er dan hélemaal op.