Rudy en ik zakten woensdagavond al af naar 'the place to be'. Aangezien biebieke geen ochtendmens is, was 5u45 opstaan voor mij absoluut geen optie ! Het was daar al een drukte van jewelste toen we rond 21u arriveerden. In plaats van ons tussen de 10-tallen mobil-homes te wurmen, zochten wij een rustig plekje op langs de nieuw aangelegde ravel (oud spoorlijn dat verhard werd voor de fietsers). Na het installeren, de nummers van iedereen gaan afhalen en nog iets gaan drinken met oude bekenden (Feloe en Ria). Om 23u dan onder de wol gekropen. Twee uurs later wakker geworden van de 'Waimse' kou. Nog een dekentje over onze te soigneren spiertjes gegooid en verder gemaft tot 7u30. Zalig ! Gegeten, alles klaargemaakt en onze vrienden opgewacht. Tegen 8u30 arriveerden ze aan ons buske, maar ..., zonder de Pierre. Die had nog te veel last van z'n val van afgelopen zondag. Spijtig toch. Ipv een half uur aan de toiletten te gaan staan aanschuiven zijn we gezellig gezamelijk een hoopje in de natuur gaan droppen. En dan, dan waren we er klaar voor !

Het startuur was navenant de inschrijving vooraf. Eric en Koen vertrokken als eersten om 9u, ik een 10 minuten later en Rudy was direct op achtervolgen aangewezen door 20 minuten later te moeten vertrekken. De start was een klim van 2km. Zo was je direct opgewarmd en lag de hoop al wat uiteen. Ik kan zoiets totaal niet en heb mij dan maar in 't wiel van een ... 70-jarige (!) biker genesteld. Na 6km stonden de eerste 'muzikanten' en verzorgers al klaar. Dat leek mij snel maar ja, ik was dan ook niet aan 't koersen hé. Of misschien een klein beetje, want den opa was ik al kwijtgespeeld (shame on me). Het begin was vooral op en neer via velden en brede bospaden. Na 8km kwam er een mooi stuk aan à la Hoge Venen. Het was constant klimmen via smalle paadjes en houten bruggetjes. MOOI ! Na 13km volgde de eerste bevoorrading. Ipv een hoop eten hadden ze hier beter een zakje moed klaargelegd, want er volgde direct een eerste pittige, technische, steile afdaling. Hierna begon het stilaan zwaarder en technischer te worden. En op km 19 was het dan al zover : de eersten van de 85km (die om 9u vertrokken) zoefden mij voorbij. En dit op het meest technische deel van de dag. Ik ben hier meer de kant ingedoken dan dat ik heb kunnen rijden. Dat lag natuurlijk ook aan mijn rijstijl : net als dat van een 'bang bang kieken'. Maar het was écht héél technisch hoor : steil, smal, schuine kanten, uitstekende wortels, ... . Na dit stuk volgde een lange klim langs een riviertje à la Niglispoo. Regelmatig mochten we ook door 't water, wat een welkome verfrissing was. Op 30km arriveerden we dan aan de befaamde skipiste van Ovifat. Deze mochten we recht omhoog! Nee niet al 'slalommend ' maar écht kaarsrecht omhoog én dan nog met wind pal op de kop. Vier à vijf per uur reed ik nog, meer zat er niet in. Boven wachtte de fanfare en de tweede bevoorrading, Meer moet dat niet zijn. En als je dacht dat na een skipiste een afdaling kwam, had je't fout ! Tot km 36 was het steeds beetje bij beetje hoogtemeters vreten. Tot boven op 't hoogste punt van België : Signal de Botrange. Hier zat ik al 3uurs op m'n fietske. Vanaf hier ging het op en neer tot aan de 3de bevoorrading op 45km. Op deze laatste bevoorrading zorgden enkele antwerpse mtb-groentjes voor een grappige noot. Ene van die mannen zat er zo door dat hij 't volgende zei : ik zaain zoe muug dak doecht dat da kiejkefilees woaren oep dei tafel, mor 't zen begot mattetoarte (en eigenlijk waren het dan nog rijsttaartjes !). Na dit leuk intermezzo volgde direct de tweede splitsing. Vanaf hier was het ook nog wel op en neer maar je moest niet steeds weer naar dat kleinste bladje. Het waren ook weer meer veld- en brede bospaden. Na de voorlaatste piep-piep-controle-matten op 50km kwam m'n ventje piepen. En al wat hij nog kon uitbrengen was : 'stikkapot'. Maar hij verdween toch nog vrij snel uit het zicht.Hierna volgden nog 15 lastige kilometers. Op 55km passeerden we het Lac de Robertville langs alle kanten. Het uitzicht was hier prachtig. Op 3km van de streep passeerde Eric mij dan nog, maar die lachte ook maar aan de groene kant. Na een einde à la Bolland van vroeger (afdaling door de wei) reed ik dan na 4u30 biken onder de boog binnen. Rudy was al een 10min eerder gearriveerd en had er maar een bleek gezichtje op staan. Zo mottig als een krab, luidde het. Hij had alles gegeven, wat resulteerde in een verdienstelijke 147ste plek. Dit was niet zo slecht gezien de kleppers die hier aanwezig waren. Eric kwam als 309de binnen en Koen nam plaats 540 in. En dit allemaal van de 755 starters. Ikzelf fietste naar de 378ste plaats van die van de 65km (465 starters). En ik die dacht dat ik die 65km op m'n gemakje afgelegd had : er waren er die er nog 2 uurs meer over deden. Ik vraag mij dan af of die misschien met hun slaapogen deze morgen niet hunne fiets met krom stuur opgeladen hadden ipv die met z'n dikke banden ?! Maar soit, als je maar genoten hebt van de 8 Cimes de Waimes, rap of minder rap, da's 't belangrijkste.