Ik dacht : ik zal de rest ook eens een kans geven om een verslag te schrijven, want ze zullen mijn gezever stilaan wel beu zijn zeker. Maar ik wacht nu al twee maanden op den ene of den andere zijn schrijverstalenten en ik heb het opgegeven. Dus : i'm back.

 Na een rit van anderhalf uur kreeg ik een kleine schok bij het openen van het portier. Rap deurke terug toe en alles aantrekken wat ik bijhad. En dat was niet zo veel. Man man, wat een mistroostig weer. Hopelijk beginnen we direct met een klim van een paar kilometer. En mijn gebeden werden nog bijna verhoord ook ! Direct na de start werden die van de 45 en 56 naar een afdaling geleid. De twee John(n)y's en Marc, die een beetje achterop kwamen, namen echter een foute afdaling : die van de enduro's die ook aan 't toeren waren in rond en Banneux. Dit was 't schijnt een afdaling die 'Chemin-waardig' was. Natuurlijk moesten zij ook terug boven geraken en zo konden Rudy en ik een grote voorsprong nemen. Na 6km staken m'n mouwen en windstoppertje al in m'n achterzak. De eerste 4km waren bergaf, maar toch kreeg ik het er warm van . Het was niet megasteil maar toch wel een beetje technisch zodat je constant alert moest zijn. En als je dan na zo lang dalen een riviertje oversteekt, weet je hoe laat het is. Ja, dan is 't klimmen geblazen. En nee, 't was geen klimmetje à la de Mars : grote plateau en effe recht op de trappers. Nee, 't was er eentje naar mijnen tand : klein verzetje en tegen 5 à 6 per uur naar boven. Ik had beter voor Rudy een blocknotje en stylo meegenomen, want die had in mijn wiel zee van tijd om ondertussen nog eens verslag te schrijven ook. Maar hij vond het niet erg (zei hij met blauwe lippen en knikkende knieën). Op 16km arriveerden we dan aan de eerste bevoorrading. Na een kwartiertje kwam de rest er ook aan. Buiten 't verkeerd rijden, hadden ze nog een platte band gehad ook. Zo gaan we nooit voor den donker thuis geraken. Vanaf hier kon ik dan in m'n uppie verder. Het tweede stuk was iets minder extreem dan het eerste deel en al snel stond ik aan de tweede bevoorrading, waar ook de mannen nog stonden. Weer platte band. Man man, volgens mij rijdt de Johny met botermelk in z'n banden ipv latexpap. Met z'n 5 begonnen we weer aan een lange klim maar halverwege splitsten onze wegen. Hier kregen de mannen een extra lus van een 10km voorgeschoteld. Ik kreeg enkele lastige kilometers voorgeschoteld en als extraatje kreeg ik de wind van voren (tot aan de meet trouwens). Er zaten zelfs enkele lastige stukken van de Ardennes Trophy in. Sjans dat het ook in d'ardennen kurkdroog was zodat je quasi overal naar boven kon rijden (als er geen wandelaar met een fiets aan de hand in de weg stond). Hoewel, mtb Fons heeft op z'n site het bewijs dat ook een Forza al eens een voet aan de grond moet zetten, en meer dan een voet ook. Op 9km voor de finish kregen we dan onze laatste bevoorrading. Uit respect even gestopt, nog wat gegeten en gedronken en snel op pad richting douche. De laatste kilomters vielen goed mee : alleen nog licht glooiend met veel verharde stukken. We konden zelfs een kaarske gaan branden in het bedevaardsoord in Banneux. En hadden we dat maar gedaan, want toen de mannen arriveerden zag de Johnny er serieus gehavend uit. Een slipper in de Ninglispoo. Spectaculair naar 't schijnt. Maar z'n fiets is in orde ! Dus konden we allemaal veilig en wel terug op pad richting 'home'.