Het was vroeg deze morgen, héél vroeg. De klok werd deze nacht verzet én 't was dan nog eens onze eerste rit in d'Ardennen. Voor sommigen, nl. Koen, Pierre en Eric was het zelfs nog een half uurke extra vroeger. Zij nemen deel aan de O2Bikers Challenge en moesten op tijd zijn voor de massastart. Na  een aanloop langs het kanaal, waar we de chronorijders een paar keer kruisten én konden aanmoedigen, ging het direct via een eerste single track bergop. Na wat op en neer kwamen we een 1e maal aan een leisteengroeve. De uitzichten hier waren prachtig en de temperatuur  steeg samen met de hoogtemeters.De chronorijders kwamen vanaf dit punt massaal voorbij vliegen. Eén van hen was onze Forza Eric (nog wel incognito welliswaar). Hierna volgde een zeer technisch stuk langs een steengroeve. Vele bikers stapten hier van hun bike en zij die zich toch rijdend naar beneden waagden, stonden veelal aan de kant met een platte band. De killer was één van hen. Rudy had dit niet zien gebeuren en was ondertussen bij z'n vrouwtje komen aansluiten. Hij heeft haar dan maar vergezeld tot aan de eerste bevoorrading op 20km (voor die van de 70). Hier waren ook Koen en Pierre net gearriveerd en Eric die was al vliegen. Na de bevoorrading volgde een iets 'minder' stukje. De lastige klimmetjes en de pittige afdalingen maakten plaats voor 'n glooiend parcours. 'n Aantal kilometers voor de 2e bevoorrading haalden zoefden Rudy en Lars Tanja als eersten terug voorbij. Niet veel later volgden Johny, Marc en Sis. Zij waren zo galant dat ze Tanja even mee op sleeptouw namen tot aan de volgende stop. Omdat het met Tanja een beetje trager ging hadden de mannen weer alle tijd om onnozel te doen (Johny meer op één wiel dan op twee) en om rond te kijken. Marc is zelfs gebeten door een goudvis (dit euvel verdiende volgens Johny zelfs de roze trui). Aan de 2e (tevens ook de 3e) stop was het een gezellige drukte. Ongelooflijk wat er hier allemaal op 't tafel stond. Alle aanwezige Forza's hebben dan ook eens goed laten gaan ! En dat was nodig want het 3e deel was de moeite waard. Stijl bergop, pittig bergaf en dit constant zonder enige 'ruststukken' tussenin. Veel tarmac hebben we niet gezien. Koen en Pierre vertrokken iets eerder dan de rest, ah ja, want zij waren aan 't 'koersen' hé. Lars en Rudy hebben de achtervolging nog ingezet maar de vogels waren gevlogen. Aan de derde en laatste bevoorrading nog eens goed bijgetankt. En hop weer op pad voor de laatste 15km. Dit waren verre van 'uitbolkilometers'. Het laatste stuk was ook nog pittig. Ook de laatste afdaling was pittig. Net als vorig jaar kregen we als afsluiter een mega-coole haarspeldbochten-afdaling. Om het nog wat extra moeilijk te maken zaten er trappen met grote vervallen tussen. Geweeeeeeeeeeeeeeldig (Tanja vond daar echter niet veel geweeeeeeeeeeeldig aan). En beneden aan de afdaling ... zaten we terug waar we vertrokken waren. Nog gauw een frisse douche genomen en de auto in voor 160km tarmac.