Brrrr wat was het fris aan de vis deze morgen. Amper 3°C gaf de auto aan en toen we arriveerden in Oud Heverlee was het zelfs nog 2 graden kouder. Dus op de parking nog gauw een truitje met korte mouwen onderaan getrokken en samen met de honderden andere bikers richting inschrijving. Pfffff wat een drukte, dat was wel een minpuntje vandaag. Zowel aan de inschrijving als onderweg als aan de bevoorrading was het aanschuiven. De mannen kozen voor de 70 omdat het stillaan tijd wordt om de kilometers op te drijven tegen de marathons die eraan zitten te komen. De 70 waren voor mij nog wat overmoedig maar met de 50 heb ik mij ook al een 3-tal uur geamuseerd. De eerste 20km's waren vlot berijdbaar : brede lanen maar wel een hele mooie omgeving. De eerste 8 kilometers waren door de bossen rond het domein 'Zoet Water' . Daarna volgden een vijftal vrij vlakke kilometers langs het militair domein. Het ene bos volgde het andere op, zonder al te veel verharde stukken. De kilometers voor de 1ste bevoorrading speelden zich vooral af in Meerdaal Bos (Vaalbeek). Op kilometer 20 stond dus de eerste bevoorrading. Véél te druk met als gevolg een heuse fille. Net toen ik terug op m'n fiets wou springen kwam m'n oude maatje, Ingrid, aangereden. Wat bijgetetterd en al tetterend samen de tocht verder gezet. Toch altijd leuker om met z'n 2 te rijden, dan vliegen de kilometers voorbij. Hoewel ! Het parcours was totaal anders dan het eerste deel. We werden naar de bossen van Loonbeek gestuurd. Hier was het best pittig op en neer. En de goed bollende ondergrond werd vervangen door een zompige plak-en-zuig-grond. En plots, kreeg ik een déjâ vue. Op 30km stond er een biker aan de kant mét gebroken ketting én zonder tool. Foei foei ! Dus, net als vorige week, liet mevrouw Shimano haar hart nog maar eens spreken. Met Ingrid haar tool, mijn kennis, wat geduld en den onfortuinlijke biker zijn force kon de superblije patient wat later toch nog z'n tocht verder zetten. Hier liet m'n maatje me achter omdat zij, net zoals vroeger, toch wel wat beter met den bike kan rijden dan ik. Tien loodzware kilomters later stond de 2de bevoorrading. Die kwam niets te vroeg. Blij dat ik hier even op adem kon komen en wat kon bijtanken. Ingrid stond hier ook nog wat van 't zonneke genieten en daarom zijn we toch weer met ons 2 aan de laatste 10km begonnen. Deze waren niet meer zo vreselijk zwaar maar nu waren het de kilometers die zwaar begonnen te wegen. Met 50km op de teller onder de RedBull boog gefietst, ons op een stoeltje in het zonneke gezet en op 't gemakske op de mannen gewacht. Rond den enen met z'n allen gaan douchen (dames en heren apart welteverstaan), een pintje gepakt een sausiceke gegeten en een uurtje later terug richting Turnhout gekeerd.