Info

• plaats: Kasterlee
• organisatie: mtb team Forza itself
• afstanden: 26
• het weer: droog en warm voor de tijd van 't jaar maar mistig
• aanwezige Forza's: Johny, Nancy, Koen, Sis, Peter, Lars, Ief, Rudy, Tanja, Johnny en Jo
• parcours: bloso groene en blauwe lus
• bevoorrading: vééééééél (te veel ?!) jenever en wat van de sint
• douches: beschikbaar bij den Technofit (waarvoor dank aan den Bart)

Bespreking

Vandaag was D-Day, met de D van Donker. Wat we in de loop van het jaar als vanzelfsprekend vinden, is in den donker net iets minder simpel. Maar gewapend met lichtjes allerhande zagen we het toch wel zitten. Om 19u verzamelden we aan den Technofit, en met z'n elven trokken naar de donkere bossen van Kasterlee. In 't begin schenen alle lampjes hun volle 100% zodat alles in de bossen goed zichtbaar was. De Lars had zelfs een 'pillamp' gemonteerd om de vogelpopulatie onderweg te controleren. Al snel botsten we op een obstakel. Nee, het was niet een dood hert dat we niet hadden zien liggen, maar grote hekken met een verbod voor passage owv de werken aan de Noord-Zuid verbinding. Maar ja, wie zou ons hier in den donker komen tegenhouden ? De kabouters ? Dus wij met den bike in de nek een stukje geklauterd over de omgekapte bomen. En dan hop, weer verder richting de eerste bergjes. Hier werden we al direct verrast door het losse zand. In den donker zie je namelijk het verschil niet tussen zand/slijk/los zand/... . Maar over het algemeen lag het parcours er perfect bij. Hierdoor lag de snelheid ook vrij hoog. Ik vermoede dat dit tempo wel zou zakken als we aan de single tracks kwamen, maar niets was minder waar. De Pierre zette zich op kop van de trein en reed zonder veel licht mét veel lef gezwind door de donkere paadjes. Het leverde hem zelfs de bijnaam Pierre (spreek uit 'piejer') no fear op !  Aan het spoor vonden we het stilaan tijd om even halt te houden om ons vochtgehalte terug op peil te brengen. Het buffet werd uitgestald (appeljenever/speculaasjenever/chocoladejenever/mangojenever en 1 blikje ice-tea) en er werd gretig toegetast. Na een korte pauze sprongen we terug op onze bike (als we die in den donker terugvonden tenminste, hé Rudy) en trokken we verder richting de single-tracks van Lichtaart. Ondertussen kwam de mist opzetten en werd het nog een tikje 'mysterieuzer' in de bossen. Aan het einde van 'de lange zandweg' waren we de killer kwijtgespeeld en meenden we hem in de verte te horen roepen : moppie, waar ben je, mopie, ik ben bang ?! Of sloeg onze verbeelding misschien op hol :-). Toen hij ons uiteindelijk terug vond waren we al terug in de jenever gevlogen. En oeps, alle vier de flessen waren leeg. Dan maar verder op pad voor de laatste kilometers. Na een dikke twee uurs arriveerden we dan aan den auto. De fietsen erop gezet, de douchezak ... in den auto gelaten en ... direct in den âprès-bike gevlogen. 't Was weer een geslaagd tochtje ! Moest het héél de winter er zo bijliggen dan zouden we dit vast en zeker een keertje meer doen. Maar da's spijtig genoeg niet het geval. Dus uitkijken naar volgend jaar dan maar.

Info

• plaats: Tessenderlo
• organisatie: MTB Crossers
• afstanden: 20-30-40
• het weer: mistig met amper 6°C
• aanwezige Forza's: Johny, Nancy, Koen, Ann, Sis, Peter, Lars, Rudy en Tanja
• parcours: licht heuvelig (na de bevoorrading iets meer dan ervoor)
• bevoorrading: vééééééél te lang aanschuiven, dus liet de meerderheid deze links liggen
• douches: warm en ruim

Bespreking

Na wat nachtelijk gesms, aanduiding van extra chauffeurs, herverdeling van de inzittenden toch met z'n allen in Tessenderlo geraakt. Oef :-) Aan de hoeveelheid geparkeerde auto's te zien ging het een drukke tocht worden. De inschrijving verliep echter vlot. Hier ook den eersten bv van den dag gezien, nl. Erwin Vervecken. Rond een uur of negen de eerste snelle kilometers al bibberend afgelegd. De mist zorgde er ervoor dat de temperatuur de hele voormiddag status quo bleef, nl. 6 luttele miezerige graadjes. De eerste 20 kilometers waren snelle kilometers. Bitter weinig single tracks, veel brede bospaden. Het verraderlijke was wel, dat er vele lange stukken vals plat in zaten. En als je een bepaalde snelheid hebt wil je die natuurlijk zo lang mogelijk aanhouden wat er voor zorgt dat je hart boven aan het vals platte stuk in overdrive zit. De Rudy z'n hart zat 't schijnt de ganse eerste 20km in overdrive. Er kwamen na 3km nl. twee crossers voorbij en hij pikte aan. En terwijl die mannen ne koffieklets hielden, werd de Rudy sprakeloos. Ten eerste van de zware inspanning en ten tweede van het besef dat hij achter twee profcoureurs aangegaan was (Kevin De Weert - Quickstep en Maarten Wynants - Rabobank). De bevoorrading was een afknapper. Een file van, ik veronderstel, meer dan een kwartier. Dus dan maar direct verder voor het tweede deel. In tegenstelling tot het eerste snelle en vrij vlakke deel, was het tweede deel een pittig stuk. De ondergrond die al wat meer aan de wielen zoog, wat meer op en neer en vooral ... wat meer volk op 't parcours om te ontwijken. Man man, nooit meegemaakt, zoveel opstoppingen owv het grote aantal bikers in het bos. En na 30km kregen we de Rodenberg voorgeschoteld. Deze berg hebben we minstens vijf keer op en af gemogen. Er waren vele bikers die na 1, 2 of 3 keer afhaakten en een 'binnendoortje' namen. Mij lukte het allemaal net, maar daarna was m'n suikervoorraadje in m'n buik toch op. Zonder bevoorrading 40km stevig doorfietsen blijkt toch niet zo simpel. Sjans dat de laatste 5 kilometers grotendeels verhard waren. Al bij al viel de tocht dan toch nog mee. De drukte op het parcours was een minpunt maar daar kan de organisatie niet echt aan doen hé. De drukte aan de bevoorrading dan weer wel. Dachten we toch. Tot we in de kantine aan de praat raakten met iemand van de organisatie en ons vertelde dat ze rond de 3000 inschrijvingen hadden. Dàt kan je gewoonweg niet voorzien. Net als je ook niet kan voorzien dat de cola, de broodjes, de tomatensoep, ... op gingen zijn. Dat was driedubbele pech voor Ann en Nancy ;-).

Info

• plaats: Beringen
• organisatie: MTB SMD
• afstanden: 33-45-65-85
• het weer: zonnig en droog
• aanwezige Forza's: Johny, Nancy en Johnny, Annick
• parcours: licht heuvelig en singletracks
• bevoorrading: verse soep, koeken, appelsien, sportdrank enz...
• douches: oke met warm water

Bespreking

We zijn rond tien voor acht met zen vieren vanaf meubelambacht richting beringen gereden. Rond half negen waren op de parking en het was er erg druk aan de inschrijving en natuurlijk aan de toiletten. Rond kwart na negen zijn ik en Annick vertrokken voor de 45 km en de Johny en Johnny zijn vertrokken voor de 85 km. In het begin was het redelijk plat met hier en daar ne singletrack tot we na 21 km aan de bevoorrading kwamen, daar een lekker vers soepke en koek gegeten en terug op de bike voor het tweede deel, daar waren al wa meer heuveltjes aanwezig.

Het was een redelijk pittig tochtje maar wel super mooi en leuk want de organisatie had z'n best gedaan om het leuk te maken; zo werd op de bergen een singletrack gemaakt zodat je de berg langs alle kanten gehad had. Op de terrils ben ik zelf niet geweest want daar mocht alleen de 85 km over maar de Johny's zeiden dat het super en mooi was!

Rond den twaalven waren ik en Annick binnen; dan nog een lekker warm douchke genomen en er was zelfs ellentrik en een spiegel.

Rond half twee kwamen de boys binnen en die hebben nog een broodje met een vettig worstje tussen verteerd en dan zijn we rond half drie richting huis gereden.